‘Slut shaming’

‘shame shame shame’ staat met dikke letters op de voorkant van de nieuwe LINDA die gisteren door de bus kwam. Een foto van Linda & Patricia Paay maakt de context ineens een stukje duidelijker. Slut-shaming. De laatste tijd kom je het steeds vaker tegen, bloggers die erover schrijven, youtubers die er een filmpje over maken en vaak in het nieuws wordt er gepraat over het fenomeen ‘slut-shaming’. Slut-shaming is het beledigen, bekritiseren en naar beneden halen van vrouwen die zich op een bepaalde manier kleden of gedragen die door sommige mensen als provocerend wordt gezien met als doel schaamte op te wekken bij de vrouw. 
Laten we voorop stellen dat iedereen zelf mag bepalen hoe hij of zijn zich kleedt en dat een ander daar niks van hoeft te vinden. Maar slut-shaming gaat tegenwoordig veel meer om de kloof tussen man en vrouw. Mannen zijn stoer en ‘lekker bezig’ als ze met veel vrouwen naar bed gaan, vrouwen daarentegen zijn dan een ‘slet’ of ‘hoer’. 
Ook naaktfoto’s of pikante foto’s kunnen hier een voorbeeld van zijn. Kijk maar eens in je Instagram tijdlijn. Als ik voor mezelf spreek, kijk ik altijd meer op van een meisje dat een bikini foto plaatst dan van een jongen die een foto plaatst zonder shirt (niet dat dat laatste me niks doet). Maar de foto van het meisje is wel uitzonderlijker en hier zou meer over gepraat worden, of dat nou positief of negatief is. 
Slut-shaming zou altijd blijven bestaan maar de mate waarin het de laatste tijd aanwezig is kan zeker wel wat afgezwakt worden. Mijn advies? Hou je lekker met jezelf bezig, wat maakt het jou nou uit met hoeveel mensen je buurmeisje naar bed is geweest? 
Kusjes.

 

Waarom?

Waarom? Dat is altijd de vraag die in mij opkomt als mensen met een alledaags leventje een ‘blog’ opstarten. Ik zou dit zelf niet snel doen en toch lees je nu mijn ‘blog’, sooo what happend? Twee weken geleden ben ik begonnen met de zoektocht naar een nieuwe hobby. Ik heb eerst zelf een lijstje gemaakt met dingen die mij leuk/interessant leken: fotografie, dansen, fitness etc. Daarna ben ik eens rond gaan vragen aan mensen die dichtbij mij staan wat ze bij mij vonden passen. Het eerste wat mijn zus zei was: ”Ga schrijven!”. Dit bleef even hangen bij mij, ik schrijf niet veel of vaak maar als ik het doe kan ik er helemaal in op gaan. Met speciale gelegenheden schrijf ik weleens gedichtjes en op verjaardagen pen ik zo een hele kaart vol, maar om er nou mijn hobby van te maken was nooit in mij opgekomen. Onder het motto ‘nooit geschoten is altijd mis’ ben ik nu dan toch een platform begonnen om mijn gedachtes, gevoelens, ervaringen en verhalen te delen met de wereld. Ik vraag me af hoe dit gaat lopen en vooral hoe lang ik het vol ga houden maar hey, het begin is er!
Kusjes.